Voor mezelf

Familieboek /  bedrijfsboek

laatste wens

Delen met anderen

Biografie als hulpmiddel

gEDICHT OP MAAT

Delen met anderen

Sandra Spexgoor:  “Dit was een lang gekoesterde wens, mijn verhaal schrijven. Maar hoe pakte ik dat aan? Wie kon me helpen? Op 17-jarige leeftijd heb ik een ernstig brommerongeluk gehad waardoor ik mijn nek en mijn rug brak. Gevolg: dwarslaesie. Vanaf het begin dat ik op de IC lag heb ik een dagboek bijgehouden, net als mijn moeder trouwens.  Toen al met het idee, wie weet ga ik daar straks nog wat mee doen... Ik heb op een paar dagen na een jaar gerevalideerd.  Samen met Diane ben ik beide dagboeken aan het herschrijven tot een mooie biografie. Mijn doel is om andere revalidanten en hun omgeving te laten zien wat je ondanks je dwarslaesie kunt doen. Dat je dus niet alles hoeft te laten zitten.”

 

 

FragmentEN Biografie Sandra Spexgoor:

Sandra wordt in 1971 geboren in een klein dorpje in de Achterhoek. Ze heeft een jonger zusje, Moniek, en twee lieve betrokken ouders. Al snel ontpopt ze zich tot een dynamische, chaotische, gezellige, spontane, eigenwijze, ondernemende, enthousiaste, positieve, levenslustige, rebelse en jongensachtige meid. Haar interesse voor brommers en motoren is al op jonge leeftijd gewekt. Vanaf een jaar of acht al gaat ze met haar vader mee naar de TT in Assen of wedstrijden in Hengelo. In haar dorp worden ook regelmatig crosswedstrijden op maïslanden georganiseerd door de motorclub MCM. Sandra en Moniek gaan altijd kijken. Ademloos volgen ze de wedstrijden. De ronkende, brullende motoren. Stoere mannen met indrukwekkende helmen op. Glimmende machines. Rook, herrie, stof. En snelheid, heel veel snelheid… Als Sandra’s vader een aanbod krijgt om een rode Honda 125 cc te kopen, denkt hij meteen aan zijn stoere 17-jarige dochter. Hij knapt de machine helemaal zelf op en als hij helemaal rijklaar is, mogen de meiden de eerste proefritjes maken. Pa probeert zijn meiden goed duidelijk te maken dat het rijden van deze motor niet geheel zonder gevaar is. Sterker nog, het is een pittige en sterke machine. Hij leert de meiden hoe ze het beste kunnen doorschakelen en koppelen en rijdt zelf rondjes om hen te laten luisteren naar het geluid van de motor tijdens het schakelen. Zodra de dames zelf op de motor zitten, staat pa langs de weg aanwijzingen te roepen, te zwaaien en mee te luisteren hoe het schakelen verloopt. Sandra vindt het geweldig dat hij dit doet en ziet dat hij echt zijn best voor hen doet. Maar zodra ze buiten zijn gehoor -en gezichtsveld is, gaat ze lekker haar eigen gang. Volgens pa gaat ze er steeds veel te hard vandoor. Maar dat is precies wat ze wil. Ze heeft de motor onder controle en kickt op het gevoel van vrijheid.  Om nog meer ‘feeling’ voor het rijden te krijgen, mag Sandra de brommer van haar schoonzus Judith lenen. Zij heeft een Honda MT die aanzienlijk rustiger en trager is dus beter om op te oefenen. Sandra heeft haar vriend Huub net twee weken daarvoor op de cross leren kennen en is stapelverliefd op hem. Dan slaat het noodlot toe. Op zondagmiddag 5 februari. Sandra raakt in de berm, klapt daarna tegen een boom en belandt op het wegdek. Op 17-jarige leeftijd breekt ze haar nek en rug op twee plaatsen. Dwarslaesie. Er volgt een revalidatieperiode van een jaar. Op de Intensive Care en tijdens de rest van de revalidatie houden Sandra en haar moeder onafhankelijk van elkaar een dagboek bij.

 

"Ik neem het leven zoals het komt. Mijn motto is: ‘yesterday is history, today is a gift, tomorrow a mistery’. Vanaf de dag van mijn ongeluk kijk ik alleen nog maar vooruit. Ik zit niet stil, laat me niet ondersneeuwen door de rolstoel daarvoor is het leven veel te leuk!"

 

 

Sandra was nog maar een puber. Samen met drie andere revalidanten maakte ze van haar ziekenhuisperiode een uitdaging. Posters aan de muur, stereotoren op de vensterbank, shoarma op bed laten bezorgen... Maar het ongeluk, de gevolgen en de revalidatie maakten haar ook heel snel volwassen. Na een jaar revalidatie woonde ze tot haar 24e thuis bij haar ouders. Daarna ging ze samenwonen en ze trouwde in 2000. Tegen alle verwachtingen in werden in 2001 en 2003 een dochter en een zoon geboren. Ook toen hield Sandra een dagboek bij. In 2006 is ze gescheiden. De kinderen wonen nu bij haar en gaan om het weekend naar hun vader. Sandra is dus nu een alleenstaande moeder. Maar nog steeds even dynamisch, levenslustig, ontdekkend, rebels en jongensachtig. En bijna elk weekend (vanaf half maart tot oktober) is ze met haar zoon op pad door Nederland, Belgie en Duitsland voor de BMX wedstrijden waar hij fanatiek aan mee doet.

 

 

 

"Het is 1989. Het wegdek glimt. Mijn ogen glinsteren. Ik geniet van de rit. Voor mij doemen twee fietsers op. Ik haal ze in. Dat verandert mijn leven…"

 

"Het was een doodgewone zondagmiddag, 15.00 uur. De telefoon rinkelde. Ik nam de telefoon nietsvermoedend op. Huub, de kersverse vriend van mijn dochter Sandra, vertelde dat ze een klein ongelukje had gehad met de brommer. ‘Ze klaagt over pijn in haar rug, Annie. Voor alle zekerheid worden er zo foto’s gemaakt in het ziekenhuis. We gaan daar nu heen.’ Ik reageerde heel rustig. Zoiets als: ‘dit moest wel een keer gebeuren’. Bennie, mijn  man,  had het al vaker gezegd,  dat het een goede les voor haar zou zijn om eens een keer te vallen. Eén keer een goede waarschuwing. Sandra was altijd zo onstuimig, zo onvoorzichtig. ‘Moeten we ook komen, Huub?’ ‘Als ik meer weet, bel ik. Wacht het nog maar even af.’ Om tien over half vier belde Huub weer. ‘Er zijn foto’s van de rug gemaakt. Ze moet een paar dagen blijven waarschijnlijk. Ze heeft geen gevoel in haar benen. Het lijkt de dokter toch beter als jullie hierheen komen’. Zijn laatste zin bleef maar nagalmen in mijn hoofd. Messcherp sneden zijn woorden door mijn ziel.

Ze heeft geen gevoel in haar benen. Geen gevoel in haar benen. Geen gevoel. Benen."

 

"Ik kan me vaag herinneren dat ik de boom raak en dat ik op mijn buik op de weg lig. Vrijwel direct komen er mensen bij."

 

© Copyright Boekbusink.nl 2020

Alle rechten voorbehouden.